tien
Current Mood:
kijk, dit is het prentenboek waarvan ik op een Open Dag enorm vrolijk werd - ook al vind ik de tekeningen een beetje somber. je gebruikt het wanneer je met jonge kinderen bezig gaat met de getallen van 1 tot 10. aan het begin van het verhaal liggen ze met z’n tienen in bed, en één voor één wordt er eentje uitgeduwd. toen waren er nog 9, 8, 7, enzovoort. ondertussen ga je ook kijken of er nu meer in het bed liggen dan erbuiten, of juist minder. en als er 4 in bed liggen, hoeveel liggen er dan naast? behalve het boek gebruik je ook een echt poppenbedje, met dekentjes en de tien dieren die erin liggen. kinderen kunnen dan makkelijk tellen hoeveel er nog in bed liggen, en hoeveel ernaast. ook kunnen ze het verhaal naspelen en zelf oefenen met de getallen. een en ander werd geweldig leuk gedemonstreerd tijdens de Open Dag die ik afgelopen voorjaar bezocht. thuisgekomen wees mijn liefje me haarfijn op het feit dat hij de egel er ook als eerste uit zou duwen. want die prikt.
nog eentje
Current Mood:
hoera, nul gaatjes! en nog een voordeel van contactlenzen: het gespetter bij de tandarts landt niet op je bril.
5
Current Mood:
kun jij je vijfde verjaardag nog herinneren? ikke niet maar het kind wat in mijn stageklas jarig is, zal voorlopig nog wel het een en ander onthouden van deze bijzondere dag. haar tafeltje staat de hele dag op een speciale plaats in de klas, en er bovenop staan vijf kaarsen, het cijfer vijf en een vrolijke vlag. de juf vertelt dat je, nu je vijf bent, alweer veel meer zelf kunt. je hebt veel minder hulp nodig bij je werkjes en kent alle regels al. in de kring gezeten feliciteren alle kinderen haar één voor één. ondertussen knutselt de juf een prachtige verjaardagsmuts. de jarige vertelt wat ze heeft gekregen. kleur voor kleur kiest ze vijf verschillende stroken papier, bij elke kleur zingen we een liedje terwijl de juf ze aan de muts bevestigt. bij de eerste kleur mag ze iets vertellen wat ze kon toen ze 1 was, bij 2 iets wat ze kon toen ze 2 was, enzovoort. bij kleur 5 aangekomen mag ze vertellen wat ze wil leren in dit jaar, nu ze vijf is. ze wil leren goed tot 100 te tellen, en van de juf mag ze daar lekker het hele jaar over doen. vervolgens mag ze uit 5 kaarten een mooi exemplaar kiezen, we zingen nog een heleboel verjaardagsliedjes en de jarige kiest klasgenootjes waarmee ze de klas en de school rond gaat met de gruwelijke snoeptraktaties (note to self: vragen wat de richtlijnen zijn voor trakteren). tot slot worden de vijf kaarsen één voor één uitgeblazen. daarbij valt het me weer op dat het nog echt kleuters zijn. er zijn wel drie pogingen per kaars nodig. gelukkig mag ze nog een heel jaar 5 zijn om moeilijke dingen van een vijfjarige te leren.
fietsen in de regen
… is heerlijk wanneer je geen brildrager meer bent!
Nijntje
zegt die kleuter tegen mij: haaa, jij hebt een Nijntje broodtrommel, en jij bent al groot!
vies hè
gisteren bakte ik worteltjes in de oven. heeele kleine worteltjes - ze zijn namelijk van fimoklei en ik maakte ze als onderdeel van het bordspel Agricola. de worteltjes gaan de saaie oranje houten fiches vervangen. elke wortel is ongeveer een centimeter lang. ze zijn prachtig! binnenkort komen er ook korenschoofjes, broodjes en boerenfamilies. met meer foto’s.
Ganzenbord
‘wat doe jij hier?’ vraagt één van de kleuters aan me, zodra ik zijn klas binnenstap. ik antwoord dat ik op de juffenschool zit en in zijn klas kom leren hoe het allemaal moet. zo te zien is dat een bevredigend antwoord, want de kleuter vraagt nog wat door over het feit dat ik juf wilde worden, en kruipt daarna gezellig bij me op schoot.
wanneer we compleet zijn kan de dag beginnen. elk kind heeft inmiddels zijn tafeltje afgestoft en zijn plant verzorgd dan wel verzopen. we zingen alle dagen van de week en maanden van het jaar. op het dagritmebord aan de wand wordt, uiteraard met hulp van de kinderen, een en ander aangepast zodat de boel weer klopt. de dag van de week, de datum, een plaatje wat uitbeeldt wat voor weer het is, een plaatje voor het seizoen, en een rijtje activiteitenplaatjes zodat we allemaal weten wat de dag ons gaat brengen. vervolgens tellen we samen hardop tot 23, want dat is de datum. één kind telt het aantal kinderen in de klas en schrijft dat getal op het bord.
in de ochtenduren doen de kinderen serieuze werkjes. letters leggen, woordjes bij voorwerpen zoeken, dingen tellen en de cijfers die daarbij horen opschrijven. ik struin wat rond, schuif hier en daar aan op een kabouterstoeltje (wat zijn ze klein!) om contact met een kind te leggen.
al gauw heb ik een persoonlijke assistente. ze is vijf maar leest alsof ze in groep 3 of 4 zit (dat weet ik nog niet precies, ik moet nog veel leren). ze maakt me wegwijs en ik besluit maar lekker veel praktische dingen aan haar te vragen. samen maken we een plattegrond van het lokaal, waarop we de namen van alle kinderen invullen. genadeloos corrigeert ze me als ik een naam verkeerd spel.
de juf geeft me instructie over hygiëne. zo wordt mij verteld altijd mijn handen te wassen, voor ik iets ga eten. gelukkig heb ik al flink wat weerstand opgebouwd met acht jaar ROC en regelmatig reizen met het openbaar vervoer.
’s middags is het tijd voor wat minder zware werkjes. er wordt druk gekleid en gebouwd, ik lees een verhaaltje voor en we praten in de kring na over de prinses die leert fietsen en haar domme vader die in de heg belandt. een clubje kinderen zit te ganzenborden. ik mag meedoen en gelukkig mag ik met rood. als ik na twee rondjes wil stoppen, heb ik twee kleuters op schoot die zich gezellig in mijn sjaal wikkelen. ook word ik vriendelijk doch dringend verzocht op z’n minst in de buurt te blijven zitten, want ik kan zo goed die dinges lezen als je op zo’n vakje komt.
de kleuters zijn niet de enigen die moe zijn na zo’n dag. helaas moet ik rechtstreeks door naar de juffenschool, waar mij een les pedagogiek wacht, gevolgd door muziek en bewegingsonderwijs. maar daarover een andere keer meer, ik moet nu met mijn neus in de boeken.
meneer Van Dale
Current Mood:
toch een klein beetje verjaardag vieren. op een rustige maandagmiddag door ‘t dorp wandelen, een bagel eten, groooote capuccino erbij, en een fijn boek aangeschaft bij onze bevriende boekwinkel. of eigenlijk twee boeken, want we konden het niet laten. zowel het spreekwoordenboek als het boek met uitdrukkingen sprong in onze armen. mijn studie is natuurlijk een flauwe smoes ooit voor dit soort leuke aankopen - we vinden het gewoon leuk om dingen op te zoeken.


